Έιιιι ψιιιιττττ!

Το ανεμοβλογάκι θα συνεχίσει να φυσάει από εδώ.

Αν δε βαριέσαι κάνε κλικ.

Που δε βαριέσαι εεεεε;;;

Έλα τώρα μη μου κάνεις το δύσκολο.

Κλικ ντε.

ΚΛΙΚ ΛΕΜΕ.

Αργείς.

Ακόμα;;;

Ουφφφφφ.

Κάνε ότι θες.

Αλήθεια, δε θα σε πιέσω άλλο.

Να 'ξερες τί χάνεις.

Τί είπες;;; Δε χάνεις τίποτα;;;

Και κάτι άλλο είπες αλλά ευτυχώς δεν το άκουσα.

(αλλαγή προσέγγισης)

Πάντως πραγματικά μπορείς να κάνεις ό,τι θες.

Αφού ποτέ δε με αγάπησες πραγματικά.

Ναι, ναι δε με αγάπησες, μόνο τον εαυτούλη σου σκεφτόσουν.

Τί; Εγώ φταίω;

Εγώ που έκανα τα πάντα για σένα;;

Σνιφ. Μα τί σου είναι ένα κλικ εεε; Τι;;;; (ένα δάκρυ αργοκυλά στο μάγουλο)

Τα καλύτερά μου χρόνια έχεις φάει. Αλλά ναιιι, εγώ να δίνω και εσύ μόνο να παίρνεις.

(αλλαγή στο απειλητικό)

Αν δεν κάνεις κλικ θα τα ξεράσω όλα!

Τί θα ξεράσω;; Ε, όλο και κάτι θα βρίσκεται!

Δε σε εκβιάζω, απλά σου λέω πως θα αντιδράσω αν δεν κάνεις κλικ.

Τί είπες;;; Δε μου αρέσουν οι αφοδευτικοί σου συνειρμοί.

(αλλαγή στο παρακλητικό)

Έεελα κάαανεεε Κλιιιιιικ έλαααααα!

Και γω ό,τι θες.

(Καλά όχι και όοοοο,τι θες.)

Αν δεν κάνεις κλικ θα συνεχίζω να σε πρήζω.

Κάτι μου λέει ότι σε έπεισα!! (ΓΥΝΑΙΚΕΣ)

Έτσι. Κλικ. Δημοκρατικότατα και πλουραλιστικά.

The aftermath και κάποια προσωπικά

Αγαπημένο μου ανεμοβλογίδιον ετέλευσα,

Ολοκλήρωσα. Έκλεισα πως το λένε. Οι εκλογές ήσαντο οκέυ. Ελάχιστα προβληματάκια, ίσως χρήζει ιδιαίτερης μνείας το γεγονός ότι δε γέμισα το μάτι σε γυναίκα εκλογέα, ότι ναι, μπορεί και μία γυναίκα νέα να είναι δικαστικός αντιπρόσωπος και να υψώνει το ανάστημά της πού και πού. Τί και αν δεν έχω κοιλιά και μούσια αγαπητή, τί και αν μοιάζω στη μικρή ξαδέρφη σου τη Φωτούλα, τί και αν έχεις συνηθίσει στη ζωή σου άντρες να ορίζουν τη ζωή σου, η ζωή σου σε προσπέρασε, το ίδιο και οι αναξιοποίητες αδυνατότητες του εγκε-φάλου σου.

Επίσης στο εκλογικό μου τμήμα ψήφιζε ένας πρώην μου. Που σαι ρε Κοέλο με τις συνομωσίες και τα σύμπαντά σου. Δεν ένιωσα απολύτως τίποτα, κάτι που δεν είναι απαραιτήτως καλό.

Και μετά γύρισα στην Αθήνα και προσπαθώ εις μάτην να ανασυνταχθώ. Εις μάτην γιατί το μυαλό τρέχει σε άλλη γη σ' άλλα μέρη, σε μέρη που ο ήλιος ανατέλει γρηγορότερα και η ζωή τρέχει πιο βιαστικά ανάμεσα σε πράσινα βουνά και ουρανοξύστες. Οποία αντίθεσις. Η τέλεια αντίθεσις! Και μία πρόκληση που θα αλλάξει τη ζωή μου σε βαθμό που αδυνατώ ακόμα να προσδιορίσω. Κοντός ψαλμός αλληλούια.

Και μετά κοίταξα τις ατέλειωτες σημειώσεις μου, τις ατέλειωτες τεχνικότητες μίας εξίσωσης που πρέπει να λύσω πολύ πολύ σύντομα για να μπορέσω να κάνω το ένα βήμα παραπάνω. Τί σου λέω και σένα. Φεύγω από την Ελλάδα μου, τη χώρα της απέραντης ομορφιάς και ηλιθιότητας, του φωτός και της μιζέριας. Η μοναδική αντίθεση που δε βρίσκω γοητευτική όταν τη ζω αλλά αναπολώ όταν δεν τη ζω. Γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο πάλι θα σκεφτώ με αγάπη, πάλι θα μετρώ τις μέρες να γυρίσω και πάλι θα κλαίω επειδή οι εικόνες του εκεί δε θα μου θυμίζουν σε τίποτα τις εικόνες του εδώ. Που υπό άλλες συνθήκες αυτό θα το έλεγες καλό. Τι αλλοπρόσαλλα όντα που είμαστε οι άνθρωποι.

Το ευτυχές είναι πως οι κατά τα άλλα αντικειμενικές αποστάσεις έχουν αλλάξει πια διάσταση και χωροχρόνο κάτι που μετριάζει το άγχος μου. Πες με μπλογκ, skype, msn. Μέχρι και το facebook σκέφτομαι να επανενεργοποιήσω. Το twitter ξέχνα το, με αγχώνει και μόνο η ιδέα. Άσε που δεν είμαι συνεπής στα updates, δηλαδή χέσε με, άλλη όρεξη δεν είχα να ανακοινώνω σε γνωστούς μου και μη τί καιρό κάνει, πού βρίσκομαι και γιατί, τί τρώω και πώς το τρώω και όλα αυτά σε δυο-τρεις γραμμές μάξιμουμ. Μιλάμε η απόλυτη αυτοκαταπίεση!

Πολλά άγχητα με έπιασαν Κυριακάτικα. Είναι και που θέλω να μειώσω το κάπνισμα, τα νευρά μου είναι τσατάλια και ζαρτιέρες μαζί. Έχω βάλει σκοπό να το κόψω πριν φύγω. Για να δούμε..

Κλείνοντας να πω πως το μπλογκ με έχει βοηθήσει πολύ μέχρι τούδε στο να αποτυπώνω σκέψεις που υπό άλλες συνθήκες δε θα μοιραζόμουν. Συνεπώς στο στάδιο αυτό είναι προσωπικό και λειτουργεί κυρίως ψυχοθεραπευτικά και αγχολυτικά. Είμαι σίγουρη όμως πως όσο το ανακαλύπτω τόσο θα με ανακαλύπτει και στην πορεία θα αποκτήσει και άλλες ιδιότητες, κυρίως επικοινωνιακές με ανθρώπους που ενδεχομένως σκέφτονται παρόμοια και αντιλαμβάνονται αυτό που λέω έτσι όπως ακριβώς το λέω και χωρίς να χρειάζονται ιδιαίτερες επεξηγήσεις. Ανυπομονώ.

Φιλιά γλυκά Κυριακάτικα.

Πάλι Δικαστικός Αντιπρόσωπος. God help!

Ναι, ναι ξέρω τί θα σκεφτείς, τα λεφτά είναι καλά, τί κάθεσαι και γκρινιάζεις μωρή στο πικ της γενιάς των 700 Ευρώ, στο κάτω κάτω εσύ το επέλεξες, φάε στη μούρη τις κουλάδες του καθενού τώρα και ουστ από δω χάμου. Αχάριστη κλώσα. Αλλά πριν με πάρεις από τα μούτρα, κάτσε, πάρε μια βαθιά ανάσα, αποστασιοποιήσου κατάτι από το θέμα λεφτό -που να πω επίσης δεν είναι αυτό που διαφημίζεται ένθεν κι ένθεν, μάλιστα πολύ λιγότερο από αυτό που καρπώνονται οι δημοσίως καθήμενοι που εμπλέκονται στη διαδικασία, χωρίς αυτό να σημαίνει ξαναλέω πως δεν το εκτιμώ, ίσα ίσα τα οικονομικά μου είναι επιεικώς χάλια αυτή την περίοδο και δε θα με χαλάσει καθόλου αυτή η έκτακτη ενίσχυση- αναλογίσου όμως τί ενδεχομένως βιώνει ένας Δικαστικός Αντιπρόσωπος σε αυτή την κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας.

Σκέψου για αρχή ποιοί συμμετέχουν: από τη μια μεριά οι δικαστικοί αντιπρόσωποι δηλαδή δικηγόροι, δικαστές κλπ ρόλος των οποίων είναι η επόπτευση και διασφάλιση της ανεμπόδιστης λαϊκής έκφρασης και της ορθής αποτύπωσής της (πες με καταμέτρηση) στο τμήμα τους για το οποίο φέρουν και την απόλυτη ευθύνη, από την άλλη οι εκπρόσωποι των πολιτικών κομμάτων για το πολιτικό όβερβιου της όλης διαδικασίας -μη χέσω επιτόπου- οι οποίοι στην πράξη όχι μόνο δεν βοηθάνε καθόλου στη συντριπτική τους πλειοψηφία αλλά σου βγάζουν κατά κανόνα την πίστη γιατί για τους Πασόκους η μπλούζα σου είναι πολύ μπλε, για τους Νεοδημοκράτες το ζιβάγκο του γραμματέα παραπέμπει στον Παπανδρέου, τα ψηφοδέλτια δεν πρέπει να ανακατεύονται που και που αλλά του ενός ή του άλλου να είναι πάντα πρώτα αλλιώς μπερδεύονται οι ψηφοφόροι(ΝΑΙ μου το έχουν πει επί λέξει!!!), για τους ΚΚΕδες ό,τι και να κάνεις έχει ιμπεριαλιστική πτυχή, ευτυχώς δε μου έχει προκύψει ακόμα ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ κλπ γιατί το ποστ θα στο έγραφα με άσπρο άουτλουκ και τα χέρια σταυρωτά (εντάξει, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Σπάνιες μεν αλλά υπάρχουν). Και στην άλλη άκρη, την πονεμένη, οι δύσμοιροι της εφορευτικής επιτροπής που θένε δε θένε πρέπει να ξυπνήσουν και αυτοί χαράματα, να μοιράσουν ψηφοδέλτια, να συμμετάσχουν στην καταμέτρηση και όλα αυτά άνευ φράγκου και αδείας (εάν έρθουν βεβαίως βεβαίως). Α ναι, και οι δημοσιογράφοι που μπορούν να μπουκάρουν ανά πάσα στιγμή για να καταγράψουν αυτή την ανεπανάληπτη συνεργασία μεταξύ όλων των παραπάνω.

Το ποστ όμως δεν το ξεκίνησα για να σου περιγράψω το ρόλο των συμμετεχόντων αλλά το τί μπορεί να αντιμετωπίσει ένας αντιπρόσωπος μία τέτοια Κυριακή και συγκεκριμένα τί έχω αντιμετωπίσει εγώ μέχρι τούδε. Για την ιστορία να σου πω πως αυτές είναι οι τρίτες εκλογές που διορίζομαι Δικαστικός Αντιπρόσωπος και μάλιστα με αυτές συμπληρώνω και το τρίπτυχο Δημοτικές/Νομαρχιακές- Ευρωεκλογές- Βουλευτικές. Από την επόμενη Δευτέρα επομένως θα τα έχω δει όλα (ελπίζω μόνο κυριολεκτικά).

Επιστρέφω λίγο στο θέμα εφορευτική. Να σου πω λοιπόν πως η εφορευτική αποτελείται από τα τακτικά και τα αναπληρωματικά μέλη, 4 και 4 το σύνολο 8. Στην πράξη αν εμφανιστούν 2-3 ο Δικαστικός ανοίγει σαμπάνιες, αρχίζει τις κωλοτούμπες και την επομένη των εκλογών, η μάλλον Τρίτη γιατί Δευτέρα δε δουλεύει τίποτα θαρρώ, παίζει και ένα λόττο. Αν δεν του έρθει κανείς τα βάφει μαύρα, ρίχνει διακριτικά ένα μοιρολόι, μη γίνουμε και ρόμπες, αλλά συνήθως το παίρνει απόφαση πως μέχρι το βράδυ θα σέρνεται εκτός αν α) τσιμπήσει κάποιον που έχει κληρωθεί και κάνει το λάθος να έρθει να ψηφίσει ή β) είναι πολύ μάλαξ και φωνάξει αστυνομίες πουρνό πουρνό για να φέρει ορισμένους με τον τσαμπουκά. Και λέω μάλαξ διότι και με το ζόρι να φέρεις κάποιον δεν πρόκειται να σε βοηθήσει εάν δεν το θέλει.

Τα μέλη της εφορευτικής κληρώνονται στα πρωτοδικεία si je ne me trompe pas και ειδοποιούνται συνήθως με επίδοση τη βδομάδα που προηγείται των εκλογών. Και λέω συνήθως γιατί το πρωτοδικείο συμβαίνει να έχει λάθος διευθύνσεις (αντί δηλαδή για το τωρινό σπίτι του Χ το σπίτι της μαμάς του Χ πριν γίνει σώγαμπρος και μείνει μετά στης γυναίκας του, την Κυρία Χ. Χαχαχα, γιατί μου ήρθε αυτό ως παράδειγμα;;) Η κλήρωση γίνεται ανάμεσα στους εκλογείς κάθε εκλογικού τμήματος διότι η εφορευτική πρέπει να είναι οπωσδήποτε εκλογείς του εν λόγω τμήματος, συνεπώς για να σου κάτσει να μπεις σε αυτή οι πιθανότητές σου είναι 8/ 600 που είναι πάνω κάτω το σύνολο των εκλογέων κάθε τμήματος. Επομένως ναι, αν σου τύχει λυπάμαι που στο λέω είσαι τελείως γκαντέμης, ξουτ από δω! (Γιώργο μου αν το διαβάζεις αυτό να ξέρεις πως σ΄αγαπώωωωωωω!!). Σε αυτό το πρώιμο στάδιο λοιπόν φαντάζεσαι πως οκέυ, πού είναι το πρόβλημα για τον αντιπρόσωπο; Κι όμως. Μου έχει τύχει να πάρω τηλέφωνο μέλος εφορευτικής που κληρώθηκε, να το σηκώσει η μάνα του και να μου πει "Τί λες κοπέλα μου; Το παιδί έχει εκ γενετής 90% αναπηρία! Είναι παραπληγικό!". Ασφαλώς μετά θες να ανοίξει η γη να σε καταπιεί.

Στη διαδικασία τώρα, αν και εδώ είναι η ουσία όλη δε θα σε κουράσω με πολλές περιγραφές. Θα στα κάνω μπούλετς γιατί όταν μου συνέβησαν έψαχνα και γω μπούλετς. Πάρε να χεις λοιπόν!

• Παππούς που σκάει στις 7 παρά είκοσι το πρωί γιατί λέει το έχει παράδοση να ψηφίζει πρώτος. Δεν ανοίξαμε κύριος!
• Παππούς μία ώρα αργότερα που μαζί με τα ψηφοδέλτια αρπάζει και ένα πάκο λευκά για να πάρει σπίτι του για σημειώσεις.
• Γιαγιά με καλεί ανήμπορη με πι στο ισόγειο (εγώ στον πρώτο αλλά με αρκετά σκαλιά ενδιαμέσως), πάω όλο αγάπη, φροντίδα και προδέρμ να τη βοηθήσω να ψηφίσει κάτω για να μην την ταλαιπωρήσω (για τους μη γνωρίζοντες αυτό προβλέπεται) και με ύφος μπλαζέ μου λέει "Τί λες κοπέλα μου; Εγώ θέλω να ψηφίσω ΚΑΝΟΝΙΚΑ, με κάλπες παραβάν και όλα τα αξεσουάρ!". Φωνάζω το γερανό (φύλακα) και την ανεβάζει (ανάβαση μισή ώρα, κατάβαση είκοσι λόγω κατηφόρας)
• Παππούδες, Γιαγιάδες, νεότεροι που ενώ τους επισημαίνεις πως το φακελάκι ΕΧΕΙ ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΟ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ ΜΟΥ αυτοί επιμένουν να το κάνουν παπάρα. Δεν τη γλυτώνω τη γρίπη των χοίρων. Να ξέρετε πως σας αγάπησα.
• Μεσήλικη κυρία με τσαντούλα γκούτσι-μαϊμού που "χάνει φάκελο", ζητά νέο, τον παίρνει, ψηφίζει και πάει να φύγει με τσαντούλα γκούτσι-μαϊμού+ μάλλον παλιό φάκελο εντός. Εννοώ φάκελο εκλογών. Με σφραγίδα. Καταλαβαίνεις. Σκηνή πρώτη: δεν την αφήνω να φύγει και ψάχνω τη σκουπιδοσακούλα μπας και της έπεσε εκεί. Σκηνή δεύτερη: Δεν υπάρχει τίποτα στο παραβάν και της ζητώ ευγενικά να ανοίξει τη τσαντούλα γκούτσι-μαϊμού μήπως "καταλάθος" της "έπεσε" εκεί. Σκηνή τρίτη: Αρνείται πεισματικά και της παρουσιάζω τις δύο εναλλακτικές: εναλλακτική α ανοίγει την τσαντούλα γκούτσι-μαϊμού μπροστά μου όμορφα και ωραία, εναλλακτική βου φωνάζω τον μπάτσο και ανοίγει αυτός με το ζόρι την τσαντούλα γκούτσι-μαϊμού, εκθεσούλα και αυτοφωράκι. Σκηνή τέταρτη: Ανοίγει πανικόβλητη την τσαντούλα γκούτσι-μαϊμού και ως δια μαγείας ο σφραγισμένος φάκελος ευρέθη.
• Μεσημέρι μετά το φαγητό. Happy hour. Πικ. Χαμός. Τράφικ, τζαμ και περλ τζαμ. Όλοι πάνε να ψηφίσουν μετά το φαί. Μην το κάνετε. Ταλαιπωρείστε εσείς χάνουμε τον μπούσουλα εμείς. Παρόλα αυτά το τμήμα είχε ουρά μόλις 4-5 ατόμων ΜΟΝΟ. Δες δημοτικές-νομαρχιακές. Δύο κάλπες δύο παραβάν. Μια γιαγιά είναι κάπου ένα τέταρτο στο παραβάν των νομαρχιακών. "Να σας βοηθήσω;" Της λέω. Ουδεμία απόκριση. Λέω πάει, θα λιποθύμησε που είδε τα ψηφοδέλτια- σεντόνια. Ήταν πραγματικά σεντόνια, σκεπαζόσουν κανονικά και κάλυπτες και γάμπα. Αλλά ένα τέταρτο; Τα παίρνει ένας 50άρης απ'έξω. "Τί θα γίνει επιτέλους;;; Όλα τα τμήματα είναι άδεια (ναι, καλά, στο happy hour) και εσείς έχετε μια ουρά ίσα με τον Όλυμπο!" Ρόζα με ροζ από το άγχος μούρη: "Αχ, σας παρακαλώ μη φωνάζετε, είναι μια κυρία που αργεί λίγο, θα τελειώσει όπου να 'ναι και θα μπείτε." Ήμουν μικρή και άμαθη ακόμη και απαντούσα σε όλους ευγενικά. "Τί λες μωρή;;; Που θα μας πεις πως πρέπει να περιμένουμε! Θα μας πει τοκοριτσάκι ακόμα δε βγήκε από το αυγό του και τί θα κάνουμε!". Ρόζα με ροζ από το θυμό μούρη: " Για πείτε μου Κύριε, τί σας ενοχλεί περισσότερο; Το ότι σας λέω τί πρέπει να κάνετε , το ότι είμαι γυναίκα, το ότι είμαι μικρότερη ή όλα μαζί;" Εκεί έγινε αυτός ροζ και το βούλωσε. Ήταν και η μοναδική φορά που με έπιασε το φεμινιστικό μου.
• Επίσης δημοτικές/νομαρχιακές. Μεγάλης ηλικίας τρεκλίζουσα με πλησιάζει και με παρακαλεί να τη βοηθήσω να ψηφίσει διότι δε βλέπει καλά. Μπαίνω μαζί της στο παραβάν (ασφαλώς ΚΑΙ ΑΥΤΟ προβλέπεται), της λέω πείτε μου.Το τάδε κόμμα μου λέει ποιό είναι. Της το βρίσκω, "ορίστε" της λέω. Πού θέλετε να βάλετε σταυρούς; Μου λέει "αααα δε με πειράζει, διάλεξε εσύ!" "Τί λέτε της λέω!! Εσείς ψηφίζετε!!! Δε γίνεται αυτό, κάντε κάτι, δείξτε μου ονόματα, πείτε μου να το βάλω στο φάκελο χωρίς σταυρό αλλά εγώ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ ΓΙΑ ΕΣΑΣ!". "Καλέ γιατί; Σιγά" μου λέει. "Τέλοσπάντων, διάβασέ τα μου όλα και θα σου πω." Όλα τα ονόματα δεν ξέρω και γω πόσα ήταν. Βαρέθηκε και στο τέλος μου έδειξε στην τύχη. Ναι, ξέρω τι σκέφτεσαι ΑΚΡΙΒΩΣ.
• Καταμέτρηση. Νυστάζω ήδη και ξέρω πως έχω ακόμα άλλες τουλάχιστον 9-10 ώρες μέχρι να πάω σπίτι μου να ξεραθώ. Η καταμέτρηση θα τελείωνε ξημερώματα και μετά έπρεπε να πάω με το σάκο Πρωτοδικείο Πειραιά, μετά Ευελπίδων και μετά Νομαρχία Αθηνών. Όλα αυτά μετά τις δύο το πρωί και αφού πρώτα μιλήσω με τους υπαλλήλους του δήμου για τα τηλεγραφήματα με τα αποτελέσματα. Σημείωση: έχω ξυπνήσει από τις πέντε. Της προηγούμενης. Βλαμμένη εκπρόσωπος κόμματος μου δημιουργεί φασαρία στους σταυρούς. "Ααααα είστε άδικη, το πήρατε αυτό άκυρο". "Μα αφού έχει μουντζούρες!" "Σιγά τις μουντζούρες, λίγο μελάνι έπεσε παραπάνω!" "Είναι άκυρο, το μελάνι σχηματίζει καραβάκι στο Αιγαίο λέμε!! Εφορευτική;;;" Εφορευτική με μία φωνή: " ΑΚΥΡΟ, ΑΚΥΡΟ!" Κομματόσκυλο: " Είστε προκατειλημμένοι! Και δε μου αρέσει όλο αυτό! Αποφασίζουμε και διατάζουμε είστε;;" Αντανακλαστικά Ρόζας: " Μπορείτε να το θέσετε και έτσι". Γκιβ μι εϊ φάκινγ μπρέικ μωρή μαλάκω! Όχι, αυτό δεν το είπα, το σκέφτηκα με πολύ μίσος όμως.
• Εγκάθετος, άτομο- σκυλάκι υποψηφίου, τσαντούλα ύπο μάλης του εν λόγω "κυρίου" μπαίνει στο εκλογικό. Ο εν λόγω απ' έξω κοιτά προσεκτικά. Του δίνουμε φάκελο, ψηφοδέλτια. Όλο το σετάκι. Κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί του, το καταλάβαινες αμέσως. Μπαίνει στο παραβάν και μετά από ένα λεπτό βγαίνει έξω τρελαμένος. "ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΟΟΟΣ!! ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΟΟΟΟΣΣΣΣ ΑΑΑΑΑΑ ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΑ!!!!". Παθαίνουμε όλοι. Του λέω ηρεμήστε, μη φωνάζετε, δεν έγινε τίποτα θα σας δώσουμε άλλα φέρτε να τα πετάξω αυτά. Κινείται άγρια προς το μέρος μου, ένα τέρας δύο μέτρα, το μάτι να γυαλίζει. "ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ ΝΑ ΣΚΑΣΩ;;" ""Οχι σας είπα απλά να ηρεμήσετε, ορίστε πάρτε τα ψηφοδέλτια". Όπως καταλαβαίνεις, ένας σώφρων αντιπρόσωπος που θέλει να βγάλει αποτελέσματα αρτιμελής πρέπει να ξέρει πού τον παίρνει και πού όχι. Στο μεταξύ ο αστυνομικός του τμήματος άφαντος. Πάνω που ψάχνω με την άκρη του ματιού το όργανο, μπαίνει ο "κύριος" από τα έξω. "Α, μην τον παρεξηγείτε.. ξέρετε τον βγάλαμε σήμερα από το ψυχιατρείο..". Μου έρχεται αυτόματα να τσιρίξω, να τον κλωτσήσω και να τον πετάξω στα λιοντάρια αλλά μόνο αν έχουν βδομάδα να φάνε. Του ζήτησα σχεδόν τρέμοντας να βγει έξω από το τμήμα. Νομίζω πως εκεί θύμωσα περισσότερο από τις υπόλοιπες περιπτώσεις.

Ναι, υπάρχουν κι άλλα αλλά εάν συνεχίσω θα κοιμηθείς πάνω στο πληκτρολόγιο. Σε άλλες περιπτώσεις αυτά που μου έτυχαν τα χειρίστηκα καλά και σε άλλες όχι και τόσο. Αυτό που έμαθα όμως είναι πως για να επιβιώσεις στις εκλογές πρέπει πρώτα απ' όλα να είσαι σωστός στη διαδικασία και να κρατάς αποστάσεις από όλους γιατί μόνο έτσι αποπνέεις αντικειμενικότητα και κάποιο σεβασμό στους λοιπούς. Αλλά ακόμα κι έτσι, αυτοί οι λοιποί μπορούν άνετα να σε βγάλουν από τα ρούχα σου. Άρα σε όλα αυτά βάλε και λίγη γαϊδουριά, ψυχρότητα, δολοφονικό βλέμμα στην πρώτη στραβή και καφέδες. Πολλούς καφέδες.

Όσο για τις εκλογές αυτές wish me luck, καλή λευτεριά και όσο το δυνατόν λιγότερα ευτράπελα (γιατί να τα αποφύγω τελείως είναι εξ ορισμού αδύνατο).

Και είπαμε: ΟΧΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ!

Άντε και καλές εκλογές. Ή τριήμερο. Ή όπως το δει κανείς.

Μουτς.

Αν είχα twitter

-Περνάνε οι μέρες πολύ γρήγορα ρε γαμώτο.

-Το μπλογκ γιατί το άρχισα;

-Θα βρω άραγε το υλικό που θέλω στα google books?

- Πότε θα αρχίσω να γράφω;

- Μήπως είμαι πιο τρελή από το φυσιολογικό; Και αν ναι, πιο είναι το φυσιολογικό;

- Πολλή ζάχαρη έβαλα στο φραπέ.

- Γιατί πίνω ακόμα φραπέ αφού με πειράζει στα νεύρα;

- Πρέπει να τρώω καλύτερα.

- Σήμερα φεύγει ο Π. για Βιέννη. Σκορπιστήκαμε.

- Πρέπει να κόψω το κάπνισμα.

- Μου λείπει ο Α. Γαμώτο.

- Χάρηκα που ο Γ. έπιασε δουλειά.

- Πρέπει να σηκωθώ να αδειάσω το τασάκι.

- Κοίταξα τα μέιλ μου;

- Την παρασκευή μην ξεχάσω το ραντεβού στην Ακαδημίας.

- Πρέπει να λουστώ επειγόντως. Και ένα πίλινγκ δε θα έβλαπτε.

- Θα προλάβω;

- Δε θα προλάβω;

- Να προλάβω!

- Το ντιμπέιτ ήταν αίσχος. Και μην ξανακούσω άλλη μαλακία για το ποιός κέρδισε επικοινωνιακά.

- Είναι αργά.

- Πού έβαλα τις σημειώσεις μου;

- Τί διάολο είναι το MTIC

- Θα τα καταφέρω;

- Πού είναι ο Α.;

- Νυστάζω. Τελικά θα φτιάξω και άλλο καφέ.

- Άραγε διαβάζει κανείς αυτές τις ασυναρτησίες;

- Βαριέμαι. Μάλλον δε βαριέμαι, είμαι κουρασμένη.

- Τί θα κάνω του χρόνου;

- Γιατί να μου έχει κολήσει από το πρωί αυτό το χαζοτράγουδο;;; http://www.youtube.com/watch?v=astISOttCQ0

- Πρέπει να πάω σούπερμάρκετ.

- Διορίστηκα. Για καλό είναι;

- Θέλω να πάω για καφέ στην Πλάκα. Μάλλον άσε καλύτερα.

- Θα βάλω πλυντήριο.

- Από πότε έχω να πάρω τη μάνα μου τηλέφωνο;

- Αν μου ξαναχτυπήσουν το κουδούνι για φυλλάδια θα αρχίσω τα καντήλια.

- Μα τί με έπιασε;

- Άσε, καλύτερο το μπλογκ.

Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ!

Γύρισα και είμαι πανευτυχής!

Δηλαδή ας μην υπερβάλλω, κυρίως τρέχω, συμπληρώνω και υποβάλλω: το τρίπτυχο της επιτυχίας παύλα επιβίωσης για να πιάσουμε και το μίνιμουμ και το μάξιμουμ. Ήμουν ΔΟΑΤΑΠ σήμερα, όχι για αναγνώριση και μαλακίες, για βεβαίωση ομοταγούς. Ελπίζω να βγει φέτος κάποια στιγμή ειδάλλως με βλέπω να ζητιανεύω στο Σύνταγμα δίπλα από τα Χόντος, βλέπεις μου έχει τελειώσει και το κονσίλερ.

Δεν προλαβαίνω να γράψω μεγάλο ποστ σήμερα. Και νυστάζω. Πάντως αν είδες άλλαξα τη βιτρίνα του μαγαζιού και σύντομα και τη διεύθυνση για διευκόλυνση του καταπληκτικού, μέγιστου, ανεπανάληπτου κοινού μου (τί κάνει ο άνθρωπος για να πιάσει πελάτη!). Ήθελα μια ανανέωση, ένα κάτιτις. Ξέρει άραγε κανείς πως να μεταφέρω και τα ποστς κατά κείθε γιατί είμαι ανίδεη; Εκτός αν απλά συνεχίσω εκεί τα δημιουργικά μου κείμενα, αυτή τη μέγιστη προσφορά παύλα παρακαταθήκη στη μπλογκόσφαιρα.

Και τώρα γεια, πρέπει να κάνω κι άλλη αίτηση για αύριο.

Αδυνατώ να βρω λέξη ή τίτλο..

..που να μπορεί να περιγράψει την αναλγησία αυτού του τέρατος. Απλά παραθέτω το κείμενο όπως το διάβασα το πρωί στο troktiko.

Μία φρικιαστική ιστορία κακοποίησης ζώου εξελίχθηκε στην Κάρυανη του νομού Καβάλας όπως προκύπτει μετά από σχετική μηνυτήρια αναφορά που κατέθεσε το φιλοζωικό σωματείο “Αίσωπος”.

Σύμφωνα με τη μήνυση «στην Κάρυανη του νομού Καβάλας στις 19 Ιουλίου στις 18:30 ο οδηγός του αυτοκινήτου με αρ κυκλοφορίας ... μάρκας Suzuki, έδεσε από το ως άνω όχημα από το πόδι σκύλο τον οποίο και εφόνευσε, αφού πρώτα τον κακοποίησε και βασάνισε με ιδιαίτερη σκληρότητα, οδηγώντας με μεγάλη ταχύτητα σε χωματόδρομο πίσω από τα νεκροταφεία της Κάρυανης προς το παλιό χωριό» σέρνοντας το δύστυχο ζώο πάνω στο δρόμο! Όλα αυτά συνέβησαν μπροστά στα μάτια των περιοίκων και των παραθεριστών μεταξύ των οποίων υπήρχαν και μικρά παιδιά.

Χαρακτηριστικό της ανάλγητης συμπεριφοράς του βασανιστή ήταν ότι παρά τις φωνές και τα όσα μύρια άκουσε από τους περιοίκους, όχι μόνο δεν πτοήθηκε αλλά επιτάχυνε το αυτοκίνητο του με αποτέλεσμα το δεμένο ζώο να υποφέρει φρικτά μέχρι να επέλθει ο θάνατος του. Πέρα από το αυτό κάθε αυτό περιστατικό του βασανισμού του άτυχου ζώου, από τον τρόπο με τον οποίο οδηγούσε ο αχαρακτήριστος, έθεσε σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των περαστικών που αμέριμνοι κυκλοφορούσαν στην περιοχή. Ο βασανιστής, αφού βεβαιώθηκε ότι ο σκύλος δεν ζει πλέον έκοψε το σκοινί και πέταξε το άψυχο σώμα στα σκουπίδια θέτοντας έτσι σε κίνδυνο και την υγεία των κατοίκων της περιοχής από τον άταφο σκύλο.

[kavalanet.gr]

Με καθιστά άραγε και μένα τέρας η σκέψη που πέρασε αυτόματα από το μυαλό όταν το διάβασα; Δηλ. να τον δέσω από το πόδι στο αυτοκίνητο και να τον σύρω σε χωματόδρομο μέχρι να τελειώσει η βενζίνη;

Update:

Μετά από μέρες διάβασα το εξής στο ίδιο μπλογκ. Όχι πως κάνω συσχετισμό, αλλά για να μην αναρωτιόμαστε.

Σοκ στη Λάρισα από τον τρόπο που επέλεξε ένας πατέρας για να συνετίσει τον 14χρονο γιό του. Ο 39χρονος πατέρας έδεσε το μικρό παιδί στο αυτοκίνητό του και τον έσερνε στην πυλωτή της οικοδομής που διέμεναν στις Εργατικές Κατοικίες Λάρισας. Όταν το παιδί έπεσε στο έδαφος, ο 39χρονος συνέχισε να το σέρνει, μέχριπου σταμάτησε και επιχείρησε να το βάλει με τη βία στο χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου. Τη στιγμή εκείνη έφτασαν οι αστυνομικοί και έδωσαν τέλος στο μαρτύριο του 14χρονου. Ο 39χρονος πατέρας, ο οποίος είναι Αλβανικής καταγωγής συνελήφθη.(http://www.newsblog.gr)

Όσο κλισέ και να ακουστεί.. Σε τί κόσμο ζούμε..;

(Πρώτη) επιστροφή

Αγαπημένο μου βλογάκι μόλις γύρισα από το πρώτο μπρέικ διακοπών (ναι μη βρίζεις, θα κάνω και δεύτερο) και οφείλω να ομολογήσω πως νιώθω αρκετά ξεκούραστη. Κυρίως σωματικά όμως γιατί το μυαλό εξακολουθεί να κάνει υπερωρίες.

Αυξάνονται ραγδαίως οι πιθανότητες της Αλλαγής και αυτό με αγχώνει γιατί απαιτείται άμεσα μεγάλη αυτοπειθαρχία σε:

- προσωπικά

- οικονομικά

- διαδικαστικά

- πνευματικά/παραγωγικά

και άλλα ζητήματα. Ξέρω είμαι πολύ γενική όπως πάντα αλλά όπως και να το κάνεις σε ξέρω λίγο και φοβάμαι να σε εμπιστευτώ. I am still working on it.

Κατά τα άλλα επίκειται σύντομο ταξιδάκι στο Βέλγιο που να σου πω την αλήθεια μου έχει λείψει λιγάκι. Κυρίως οι άνθρωποί του, η αφέλεια και η βραδύτητά τους και ας καταντάει ώρες ώρες εκνευριστική. Μετά θα πάω στο Νησί, όπως σου είπα τις προάλλες. Αυτή τη φορά όμως θα πάω ήδη μαυρισμένη, φάτε τη σκόνη μου Π., Φ., Σ., Η. και λοιποί.

Δεν έχω και πολλή όρεξη απόψε βλογάκι (να σε λέω ανεμοβλογάκι;*). Ίσως φταίει που μελαγχολώ κάθε που μπαίνει Αύγουστος. Είναι κάτι σαν Κυριακή μετά από Σάββατο. Ψυχολογικό δηλαδή.

Θα τα ξαναπούμε, ελπίζω σύντομα αυτή τη φορά.

Σμουτς

* Ό,τι να ναι

Update: Χε, μου άρεσε. Θα το κρατήσω ;-)

Το Νησί (με ό,τι αυτό συνεπάγεται)

Κεφάλαιο Α: Το Νησί στα χρόνια της αθωότητας


Σε λίγες βδομάδες φεύγω για το Νησί.

Στο Νησί γεννήθηκε η Μάνα μου, η Γιαγιά μου, οι Προπαππούδες μου και πάει λέγοντας. Εκεί πέρασα αξέχαστα καλοκαίρια, ανέμελα, αθώα. Εκεί έτρεξα ξυπόλυτη, πάτησα αχινούς και έκλαψα από τον πόνο, εκεί, αρχές καλοκαιριού, παραλίγο να κολήσει ένα χταπόδι στα κατάλευκα πόδια μου. Επίσης εκεί έθαψα στην άμμο ένα ποντικάκι τόσο δα που σκότωσε ο Παππούς έξω από το σπίτι γιατί ναι, ήμουν αλλόκοτη από τότε. Στο Νησί κάπνισα το πρώτο μου τσιγάρο, μάλμπορο λευκό, όταν ξενύχτησα σε μπαρ ύστερα από συνομωτική συμφωνία με το μικρότερο Θείο μου που είναι σχεδόν συνομίλικος. Εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη φορά το μικρό Ψαρά που δεν του το ΄πα ποτέ και που με περίμενε με λαχτάρα κάθε καλοκαίρι. Τώρα ζει με τη ελληνοαμερικάνα γυναίκα του στη Νέα Υόρκη. Εκεί έδωσα το πρώτο φιλί. Όχι στον Ψαρά, σε άλλον. Εκεί ήπια δώδεκα σφηνάκια τεκίλα σε είκοσι λεπτά και ξέρασα. Εκεί απογοητεύτηκα. Εκεί συγκινήθηκα, εκεί αγάπησα για πρώτη και τελευταία φορά ένα μέρος που ένιωσα πατρίδα. Εκεί ζουν ακόμα οι αγαπημένοι μου Παππούδες, ο Θεός να τους έχει καλά.


Κεφάλαιο Β: Η υποκρισία


Στο Νησί έμαθα την υποκρισία. Από τη μικρή κοινωνία μέχρι μέσα, την οικογένεια. Η θεία από τα Γιάννενα παντρεύτηκε το δεύτερο γιο, αυτόν που σπούδασε στο εξωτερικό. Ήταν χρόνια δύσκολα τότε, οι Παππούδες στερήθηκαν, τα γόνατα του Παππού μάτωναν στις οικοδομές. Του έστελναν δολάρια μέσα σε κάλτσες, ακριβό το συνάλλαγμα. Εκεί γνώρισε τη θεία, στο εξωτερικό. Παντρεύτηκαν σχεδόν αμέσως, η θεία είχε μείνει έγγυος. Το γάμο τον πλήρωσε σχεδόν όλο ο Παππούς γιατί ο θείος δεν είχε προλάβει να ορθοποδήσει, να ανοίξει δικό του γραφείο. Άσε που έμπαινε φαντάρος και είχε και έξοδα. Που πλήρωσε ο Παππούς.


Στην αρχή ήταν όλα όμορφα, η οικογένειες μαζεύονταν κάθε καλοκαίρι στο Νησί και η κατάσταση έσταζε ευτυχία. Τα παιδιά έπαιζαν, οι θείοι έκαναν βόλτες τα βράδυα στην παραλία του χωριού. Οι Παππούδες ευτυχισμένοι.


Μετά δε μπορούσαν να μαζεύονται όλοι στο πατρικό, οι οικογένειες μεγάλωναν, τα έξοδα επίσης. Το κάθε καλοκαίρι έγινε καλοκαίρι παρά καλοκαίρι. Και το καλοκαίρι παρά καλοκαίρι κάθε δυο χρόνια και βλέπουμε. Σε ένα από αυτά τα κάθε δύο χρόνια και βλέπουμε συνέπεσα με τη θεία από τα Γιάννενα. Είχε ήδη πάρει πολλά κιλά με τα χρόνια, αλλά περισσότερο από το έξω της άλλαξε το μέσα της. Τα χαμόγελα σπάνιζαν. Μια μέρα είδα τη Γιαγιά να μαζεύει τα χαρτιά υγείας από το μπάνιο τους. Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Μου είπε "κόρη μου δεν πειράζει, μην πεις τίποτα". Την επόμενη ξύπνησα νωρίς και έδεσα τα κωλόχαρτα φιογκάκι σε πλαστική σακούλα. Της τα 'δειξα και της είπα με τρόπο το αυτονόητο. Χαμογέλασε, αστειεύτηκε και μετά τίποτα. Μου μιλούσε μόνο μπροστά στους Παππούδες, μετά από λίγο το ίδιο και ο θείος μου. Στην αρχή στεναχωρήθηκα. Κατόπιν ξύπνησα και για χάρη των Παππούδων μου έπαιξα το παιχνίδι, μόνο για Αυτούς, για να μην καταλάβουν τίποτα.


Πέρασαν τρία χρόνια από τότε. Όλο αυτό τον καιρό πίστευα πως η ενδοοικογενειακή υποκρισία είχε μείνει στα κωλόχαρτα. Είμαι πολύ αφελής. Σε ανύποπτο χρόνο μαθαίνω πως ο θείος κατόπιν συζήτησης μετά της θειός ζητούν από τους Παππούδες να τους μεταγράψουν την περιουσία που τους αναλογεί στο Νησί. Υποτίθεται διότι έτσι θα έπαιρναν κάποια επιδότηση.


Κεφάλαιο Γ: Το έθιμο


Στα δωδεκάνησα υπάρχει ένα έθιμο. Σε μία από τις τελευταίες μητριαρχικές κοινωνίες, η πρώτη κόρη τα παίρνει όλα. Το έθιμο* μέχρι πρότινος τηρούνταν πιστά, σιγά σιγά όμως το περί δικαίου αίσθημα άρχισε εν μέρει να το καταρρίπτει αλλά όχι ολοκληρωτικά. Οι Παππούδες ρώτησαν την πρωτοκόρη. Και η πρωτοκόρη απάντησε πως το έθιμο θα αδικούσε τα αδέρφια της. Και έτσι η περιουσία αποφασίστηκε σιωπηρά αυτά τα χρόνια να μοιραστεί όσο το δυνατόν δικαιότερα στα τέσσερα αδέρφια.


Ένα από τα στοιχεία που θα περιέρχονταν κατόπιν αυτής της συμφωνίας στο θείο είναι ένα πολύ μικρό σπίτι στο χωριό Π. που έχτισε ο Παππούς μου. Επειδή στην κατασκευή βοήθησε ο εν λόγω θείος στα πολύ νιάτα του, οι Παππούδες έκριναν σωστό να του το δώσουν.


Κεφάλαιο Δ: Η απληστία (εναλλακτικός τίτλος: η αχαριστία)


Το σπίτι στο χωριό Π. του Νησιού, οι Παππούδες μου το εκμισθώνουν για ψίχουλα που τους συμπληρώνουν τα υπόλοιπα ψίχουλα των συντάξεών τους. Μαζεύεται έτσι ένα μικρό ποσό από ψίχουλα με το οποίο βγάζουν το μήνα, κάνουν τα ψώνια τους, πληρώνουν τα φάρμακά τους καθώς έχουν αρκετά προβλήματα υγείας, δίνουν χαρτζιλίκι στα εγγόνια τους, πίνουν ένα καφέ με το γείτονα στο καφενείο. Μιας και η παροχή έγινε για τυπικούς λόγους όπως αναφέρθηκε, θεώρησα αυτονόητο πως η μεταφορά της κυριότητας δε θα τους στερούσε το δικαίωμα στα επιπλέον 200, ναι 200 ευρώ το μήνα (στα νομικά λέγεται διατήρηση της επικαρπίας).


Αλλά στο Νησί τίποτα δεν πρέπει να θεωρεί κανείς αυτονόητο.


Ο θείος πήρε τηλέφωνο τον Παππού ζητώντας του να ανοίξει λογαριασμό στο όνομά του και να χρησιμοποιήσει τα χρήματα του ενοικίου για "επισκευές" στο σπίτι. Ο Παππούς δεν απάντησε αμέσως και η Γιαγιά έβαλε τα κλάμματα. Όχι για τα λεφτά..

Ο λογαριασμός άνοιξε τελικά κοινός στο όνομα του Παππού και του θείου όπου άρχισαν να μπαίνουν τα χρήματα.

Και ο θείος ξαναπήρε γιατί με τα δύο ονόματα στο λογαριασμό "θα υπάρξει πρόβλημα Πατέρα".


Κεφάλαιο Ε: Αντί επιλόγου


Η οικογένεια είναι μια λέξη που επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Άλλοτε παρουσιάζεται ως αρχή, ιδανικό (Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια) άλλοτε ως ένα σύνολο ανθρώπων που περιβάλλουν την ύπαρξη μας. Άλλοτε ουσιαστικά, άλλοτε τυπικά- ius sanguinis.

Στο δικό μου λεξικό η λέξη οικογένεια δεν είναι καν στατική. Επιβεβαιώνεται στο χρόνο, αποκτά σκληρό πυρήνα και η διάμετρός της επανεξετάζεται βάσει των καταστάσεων και των εμπειριών που στο μεταξύ αποκτώνται. Η κάθετη γραμμή του αίματος, γονιός-παιδί, ούσα στο σκληρό πυρήνα δε μπορεί (τουλάχιστον όχι ευχερώς) να ακολουθήσει αυτή την εξελιγκτικότητα. Όλες οι υπόλοιπες ωστόσο μπορούν και θα επιβλέπονται. Στενώς.


*Το έθιμο της πρωτοκόρης αναφέρεται και στην ταινία "Αθανασία, καλά κρυμμένα μυστικά" του Πάνου Καρκανεβάτου (2008). Δε μπόρεσα να βάλω το λινκ στο κείμενο για κάποιο λόγο γι' αυτό παραπέμπω στο τρέιλερ για όσους ενδιαφέρονται. Προσωπικά μου άρεσε πολύ, αλλά η προσέγγισή μου είναι μάλλον συναισθηματική. Αντικειμενικά πάντως θα έλεγα πως απέσπασε καλές κριτικές.

Μελαγχόλησα...

με τη βροχή.

Πρέπει να το συνηθίσω. Εκεί θα βρέχει πολύ.

This is it

Πάντα σε άκουγα. Δηλαδή όχι πάντα, σίγουρα όμως συχνά και σε ανύποπτες στιγμές. Κάθε φορά ήταν το ίδιο δυνατή η αίσθηση που μου άφηνες. Και να φανταστείς δεν ήμουν ποτέ φαν της ποπ. Περιστασιακή η σχέση μου μαζί της, εφήμερη.

Τη μεγάλη σου επιτυχία την έκανες τη χρονιά που γεννήθηκα. Ήσουν από τα πρώτα μου ακούσματα. Θυμάμαι σαν τώρα όταν σε είδα για πρώτη φορά στην τηλεόραση, είχα σχεδόν ταυτιστεί με το πλήθος που παραληρούσε στα πόδια σου. Το είχαν κάνει και άλλοι πριν από εσένα, ναι. Αλλά με σένα ήταν διαφορετικά, ήσουν μόνος σου, πολύ "μαύρος" για τα δεδομένα της εποχής σου. Τόσο αδύνατος και εύθραυστος. Από που έβγαζες αυτή την ενέργεια; Χόρευες προκλητικά. Αλλά για κάποιο λόγο τόσο στα παιδικά όσο και στα ενήλικα μάτια μου ο προκλητικός σου χορός ήταν μαγεία και όχι προστυχιά.

Ακούστηκαν πολλά για σένα, άσχημα, δίκες, αποπλάνηση ανηλίκων, η πλήρης απαξίωση της προσωπικής σου εικόνας, η σταδιακή σου τερατογένεση, η λεύκανση του δέρματος που δεν ήταν αποτέλεσμα επέμβασης τελικά αλλά αρρώστια, η οικονομική σου καταστροφή. Σίγουρα ήσουν περίεργος. Ήθελες να ζεις σαν Πίτερ Παν το δικό σου παραμύθι. Και έβαλες στη διαδικασία και τα παιδιά σου που κυκλοφορούσαν σαν και σένα, με μάσκες. Από την άλλη δεν σκεφτόσουν όπως ο μέσος άνθρωπος, είχες εμφανώς άλλη άποψη για τη ζωή. Και γιατί όχι θα μου έλεγες, έκανες μία τεράστια επιτυχία. Και μία τεράστια περιουσία. Ήσουν ο Βασιλιάς. Και μετά όλα έγιναν για σένα εφιάλτης. Δικαίως; Εσύ ξέρεις. Και χάθηκες. Δηλαδή εσύ, όχι η μουσική σου.

Μετά από 12 χρόνια αποφάσισες να ξαναβγείς στο φως. Έδειξες για μία τελευταία φορά το φριχτά παραμορφωμένο σου πρόσωπο. Δεν πρόλαβα να τρομάξω όμως γιατί άκουσα σχεδόν ταυτόχρονα τη γνώριμη λεπτή, σχεδόν γυναικεία φωνή σου. Τόσο οικεία αλήθεια. Και είπες "This is it". Και ζήλεψα -σαν την πρώτη φορά που σε άκουσα- αυτούς που θα σε έβλεπαν, για τελευταία φορά όπως πρόδιδε ο τίτλος της περιοδείας σου. Δεν κατάφερες όμως να αποχαιρετήσεις με τη μουσική σου αυτούς που σε αγάπησαν. Γιατί αυτό ήθελες να κάνεις, να αφήσεις τη μουσική σου για το τέλος. Δεν πρόλαβες.

This is it, λοιπόν. Έφυγες και άφησες πίσω την πικρή γεύση της προσμονής ενός μουσικού αντίο που δεν ήρθε ποτέ, όσο και αν το ήθελες. Έκανες υπεράνθρωπες προσπάθειες τις τελευταίες σου στιγμές. Έπαιρνες παυσίπονα για να καταφέρεις αυτό που με τόση φυσικότητα έκανες παλιά. Λένε μάλιστα πως αυτό σε σκότωσε. Μόνο που δεν ήσουν ο Πίτερ Παν. Άραγε το κατάλαβες ποτέ;

Και τώρα τίποτα. That was it. Κανείς δε θα ξαναδεί να κάνεις τα μαγικά σου στη σκηνή. Κανείς δε θα ξαναδεί να γλυστράς στο δάπεδο σαν να είναι από νερό που πάνω του επιπλέεις. Η αυλαία σου έπεσε νωρίς, αλλά σε μια ζωή λειψή χώρεσες 50 είπε ένας φίλος σου. Και στο κάτω κάτω τί είχες να φοβηθείς; Ποτέ δεν είχες αντίπαλο σε αυτό που έκανες. Μυθοποιήθηκες πριν πεθάνεις. Ποιός να το νικήσει αυτό;

Σε χαιρετώ με το αγαπημένο μου κομμάτι. Και δε σε αποχαιρετώ.